ATAKAN ULU

1. Ünite: Bilgi ve İnanç
Ahiret: Ölümden sonraki hayat.
Amel: İbadet ve davranışlar.
Fıtrat: İnsanın doğuştan sahip olduğu yatkınlık.
İhsan: Allah’ı görüyormuş gibi kulluk etme bilinci.
Kader: Allah’ın ezelî takdiri.
Kaza: Takdirin gerçekleşmesi.
Küfür: İnanç esaslarını reddetme.
Mümin: Allah’a ve inanç esaslarına kalben inanan kişi.
Münafık: Nifak içinde olan kişi.
Müslüman: İslam’ı kabul edip teslim olan kişi.
Nifak: İçten inanmadığı hâlde dıştan Müslüman görünme.
Nübüvvet: Peygamberlik.
Şirk: Allah’a ortak koşma.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Vahiy: Allah’ın peygamberlere bildirdiği ilahi bilgi.

2. Ünite: Din ve İslam
Adalet: Hak sahibine hakkını verme.
Ahiret: Ölümden sonraki hayat.
Amentü: İslam’da inanılması gereken altı esasın bütünü.
Cibril hadisi: Cebrail’in Hz. Peygamber’e iman, İslam ve ihsanı sorması.
Fısk: İnançta veya amelde doğru yoldan sapma.
Hac: İmkânı olanların ömründe bir kez Kâbe’yi ziyaret etmesi.
İhsan: Allah’ı görüyormuş gibi kulluk etme.
Kader: Allah’ın ezelî takdiri.
Kaza: Takdirin gerçekleşmesi.
Kelime-i şehadet: Allah’ın birliğini ve Hz. Muhammed’in peygamberliğini kabul etme.
Küfür: İnanç esaslarını reddetme.
Mümin: Kalben inanan kişi.
Müslüman: İslam’ı kabul edip teslim olan kişi.
Namaz: Günde beş vakit kılınan temel ibadet.
Nifak: İçten inanmadığı hâlde dıştan Müslüman görünme.
Nübüvvet: Peygamberlik.
Oruç: Ramazan ayında imsaktan iftara kadar yeme içmeden uzak durma.
Şirk: Allah’a ortak koşma.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Zekât: Maddi imkânı olanların belirli oranda malını ihtiyaç sahiplerine vermesi.

3. Ünite: İslam ve İbadet
Abdest: Namaz gibi ibadetlerden önce yapılan temizlik.
Farz: Kesin olarak emredilen.
Fidye: Oruç tutamayanların verdiği bedel.
Gusül: Bütün vücudun yıkanmasıyla yapılan temizlik.
Hac: İmkânı olanların Kâbe’yi ziyaret etmesi.
İbadet: Allah’a kulluk görevlerini yerine getirme.
İftar: Orucun açıldığı vakit.
İhlas: Yalnızca Allah rızası için yapma.
İhram: Hac ve umre için girilen özel hâl.
İmsak: Orucun başladığı vakit.
Kaza: Bozulan veya tutulamayan ibadetin sonradan yerine getirilmesi.
Mekruh: Hoş karşılanmayan.
Mubah: Yapılmasında sakınca olmayan.
Müstehap: Yapılması güzel görülen.
Namaz: Günde beş vakit kılınan ibadet.
Nisap: Zekât için belirlenen zenginlik ölçüsü.
Niyet: Bilinçli yöneliş.
Oruç: İmsaktan iftara kadar yeme içmeden uzak durma.
Sa’y: Safa ile Merve arasında gidip gelme.
Sünnet: Hz. Peygamber’in yaptığı ve tavsiye ettiği.
Tavaf: Kâbe’nin etrafında dönme.
Teyemmüm: Su bulunmadığında toprakla yapılan temizlik.
Vacip: Yapılması gereken.
Vakfe: Arafat’ta belirli vakitte durma.
Zekât: Maddi imkânı olanların belirli oranda malını vermesi.

4. Ünite: Ahlak ve Değerler
Adalet: Hak sahibine hakkını verme.
Affetmek: Hataları hoşgörüyle karşılama.
Ahlak: İnsanın iyi veya kötü olarak nitelendirilmesine sebep olan manevi özellikleri.
Cömertlik: İmkânları paylaşma.
Değer: Bir şeyin önemini belirleyen ölçü.
Doğruluk: Söz ve davranışlarda gerçekçi olma.
Dürüstlük: Yalandan ve aldatmadan uzak durma.
Edep: Davranışlarda ölçülü ve saygılı olma.
Emanet: Korunması gereken her şey.
Erdem: Ahlaki bakımdan iyi ve doğru olan davranış.
Güvenilirlik: Emanetleri en iyi şekilde koruma.
Güzel ahlak: İslam’ın öngördüğü erdemli davranışlar bütünü.
Hoşgörü: Farklı görüş ve inançlara saygı gösterme.
İffet: Bedensel ve ruhsal temizliği koruma.
İhlas: Yalnızca Allah rızası için yapma.
Merhamet: Acıma ve yardım duygusu.
Niyet: Bir davranışın arkasındaki amaç.
Sabır: Zorluklar karşısında dayanma.
Sadakat: Bağlılıkta kararlılık.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tevazu: Alçak gönüllülük.
Vefa: Sözünde ve sevgisinde sadık kalma.
Vicdan: İnsanın içindeki doğruyu yanlıştan ayıran manevi güç.

5. Ünite: Allah-İnsan İlişkisi
Abid: İbadet eden kişi.
Adalet: Hak sahibine hakkını verme.
Adl: Allah’ın mutlak adaletli olması.
Ahit: Allah ile insan arasındaki sözleşme.
Alim: Allah’ın her şeyi bilmesi.
Arif: Allah’ı tanıyan ve bilen kişi.
Dua: Allah’a yönelme ve istekte bulunma.
Emanet: Korunması gereken her şey.
Fıtrat: İnsanın doğuştan sahip olduğu yatkınlık.
Gaffar: Allah’ın çok bağışlayıcı olması.
Halifelik: İnsanın yeryüzünde Allah’ın emirlerini uygulama ve dünyayı imar etme görevi.
Hür irade: İnsanın seçme özgürlüğü.
İbadet: Allah’a kulluk görevlerini yerine getirme.
İhsan: Allah’ı görüyormuş gibi kulluk etme.
İmtihan: Dünya hayatının bir sınav olması.
İsim: Allah’ın güzel adları.
Kadir: Allah’ın her şeye gücünün yetmesi.
Kulluk: Allah’a teslimiyet ve itaat.
Küfür: İnanç esaslarını reddetme.
Mağfiret: Allah’ın bağışlaması.
Muhsin: İhsan sahibi, Allah’ı görüyormuş gibi kulluk eden kişi.
Mümin: Kalben inanan kişi.
Müslüman: İslam’ı kabul edip teslim olan kişi.
Nifak: İçten inanmadığı hâlde dıştan Müslüman görünme.
Rahim: Allah’ın çok bağışlayıcı olması.
Rahman: Allah’ın sonsuz merhametli olması.
Rahmet: Allah’ın merhameti.
Sabır: Zorluklara dayanma.
Sıfat: Allah’ın özellikleri.
Şirk: Allah’a ortak koşma.
Şükür: Nimetlere karşı minnettarlık.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tevbe: Hatalardan dönüp Allah’a yönelme.
Tevekkül: Sonucu Allah’a bırakma.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Zahit: Dünyaya aşırı bağlanmayan kişi.
Zikir: Allah’ı anma.

6. Ünite: Hz. Muhammed (s.a.v.)
Bedir: Müslümanların ilk büyük savaşı.
Cahiliye: İslam öncesi dönem.
Davet: İslam’a çağırma.
El-Emin: Güvenilir kişi.
Ensar: Medine’de Muhacirlere yardım eden Müslümanlar.
Hadis: Hz. Peygamber’in sözleri.
Hendek: Medine’nin savunulduğu savaş.
Hicret: Mekke’den Medine’ye göç.
Hira: İlk vahyin geldiği mağara.
Hudeybiye: Mekke ile yapılan antlaşma.
İsrâ: Hz. Peygamber’in gece yürüyüşü.
Kâmil insan: Olgun insan.
Kur’an: Hz. Peygamber’e indirilen ilahi kitap.
Medine Sözleşmesi: Farklı topluluklar arasında yapılan antlaşma.
Mekke’nin Fethi: Kâbe’nin putlardan temizlendiği olay.
Mescid-i Nebevî: Medine’deki ilk mescit.
Mi’râc: Hz. Peygamber’in göğe yükselişi.
Mucize: Peygamberlerin Allah’ın izniyle gösterdiği olağanüstü olaylar.
Muhacir: Mekke’den Medine’ye göç eden Müslümanlar.
Nübüvvet: Peygamberlik.
Risalet: Peygamberlik görevi.
Siyer: Hz. Peygamber’in hayatı.
Sünnet: Hz. Peygamber’in söz, davranış ve onayları.
Şefaat: Hz. Peygamber’in ahirette ümmetine yardımı.
Tebliğ: Dini insanlara bildirme.
Uhud: Müslümanların yaşadığı zorlu savaş.
Üsve-i hasene: En güzel örnek.
Vahiy: Allah’ın peygamberlere bildirdiği ilahi bilgi.
Veda Hutbesi: Son hacda okunan evrensel mesaj.

7. Ünite: Vahiy ve Akıl
Akıl: Düşünme ve anlama yetisi.
Alak: İlk inen sure.
Ayet: Kur’an’ın en küçük bölümü.
Cebrail: Vahiy meleği.
Cüz: Kur’an’ın yirmi sayfalık bölümü.
Dirayet tefsiri: Akıl ve ilim yoluyla tefsir.
Gayb: Duyularla bilinemeyen alan.
Hidayet: Doğru yola yönelme.
Hira: İlk vahyin geldiği mağara.
İ’caz: Kur’an’ın mucize oluşu.
İlham: Kalbe doğan bilgi.
Meal: Kur’an’ın başka dile anlam çevirisi.
Mensuh: Hükmü kaldırılan ayet.
Muhkem: Anlamı açık ayet.
Mushaf: Kur’an’ın yazılı hâli.
Müteşabih: Anlamı tam kavranamayan ayet.
Nasih: Önceki hükmü kaldıran ayet.
Nüzul: Kur’an’ın indirilmesi.
Rivayet tefsiri: Nakil yoluyla tefsir.
Sebeb-i nüzul: Ayetlerin iniş sebepleri.
Siyak-sibak: Ayetin öncesi ve sonrasıyla bağlantısı.
Sure: Ayetlerden oluşan bölüm.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tedebbür: Ayetlerin inceliklerini kavrama.
Tefekkür: Derin düşünme.
Tefsir: Kur’an ayetlerini açıklama.
Tevil: Ayetlerin derin ve mecazi anlamını yorumlama.
Tezekkür: Ders çıkarma.
Vahiy: Allah’ın peygamberlere bildirdiği ilahi bilgi.

8. Ünite: İslam Düşüncesinde Yorumlar ve Mezhepler
Akaid: İnanç esasları.
Aşk: İlahi sevgi.
Bekabillah: Allah ile var olma.
Caferilik: Cafer-i Sadık’ın fıkhi mezhebi.
Cebriyye: İnsan iradesini reddeden mezhep.
Dergâh: Tasavvufi hayatın merkezi.
Derviş: Tasavvufi talebe.
Ehl-i Sünnet: Kur’an ve sünneti esas alan ana akım.
Eş’arilik: İmam Eş’ari’nin kelam ekolü.
Fenafillah: Allah’ta yok olma.
Fetva: Dini hüküm verme.
Fıkhi mezhep: İbadet ve hukuki hükümlerin yorumu etrafında oluşan ekol.
Fıkıh: İslam hukuku.
Hadis: Hz. Peygamber’in sözleri.
Hanbelilik: Ahmed b. Hanbel’in fıkhi mezhebi.
Hanefilik: Ebû Hanife’nin fıkhi mezhebi.
Haricilik: Büyük günah işleyeni kâfir sayan mezhep.
Hoşgörü: Farklı görüşlere saygı.
İçtihat: Kur’an ve sünnetten hüküm çıkarma çabası.
İhsan: Allah’ı görüyormuş gibi kulluk etme.
İstihsan: Güzel görme yoluyla hüküm verme.
İtikadi mezhep: İnanç esaslarının yorumu etrafında oluşan ekol.
Kaderiyye: İnsanın fiillerinde tamamen özgür olduğunu savunan mezhep.
Kelam: İnanç esaslarını akıl ve nakil ile açıklayan ilim.
Kıyas: Benzetme yoluyla hüküm çıkarma.
Malikilik: İmam Malik’in fıkhi mezhebi.
Marifet: Allah’ı tanıma.
Maturidilik: İmam Maturidi’nin kelam ekolü.
Mezhep: Bir âlimin veya ekolün görüşlerinin sistemli hâli.
Muamelat: Sosyal ve hukuki ilişkiler.
Mutezile: Akla önem veren itikadi mezhep.
Mürcie: İmanı amelden ayıran mezhep.
Mürşid: Manevi rehber.
Örf: Toplumsal gelenek.
Rey: Akıl yoluyla görüş belirtme.
Rıza: Allah’ın takdirine razı olma.
Sabır: Zorluklara dayanma.
Seyr-u süluk: Manevi eğitim süreci.
Siyak-sibak: Ayetin öncesi ve sonrasıyla bağlantısı.
Sünnet: Hz. Peygamber’in söz, davranış ve onayları.
Şafiilik: İmam Şafii’nin fıkhi mezhebi.
Şia: Hz. Ali ve imamlar etrafında şekillenen mezhep.
Şükür: Nimetlere minnettarlık.
Taassup: Bağnazlık.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinci.
Tarikat: Tasavvufi eğitim kurumu.
Tasavvuf: İslam’ın manevi ve iç boyutunu öne çıkaran yorum geleneği.
Tekke: Tasavvufi hayatın merkezi.
Tevekkül: Sonucu Allah’a bırakma.
Ukubat: Cezalar.
Usul: Yöntem.
Zaviye: Tasavvufi hayatın merkezi.
Zikir: Allah’ı anma.
Zühd: Dünyaya aşırı bağlanmama.

9. Ünite: Din, Kültür ve Medeniyet
Adalet: Hak sahibine hakkını verme.
Ahilik: Esnaf ve zanaatkârlar arasında dayanışma ve ahlaki değerleri yayan kurum.
Ahmed Yesevi: Anadolu’nun İslamlaşmasında rol oynayan mutasavvıf.
Anadolu Selçuklu Devleti: Anadolu’da İslam’ı yayan devlet.
Ayasofya: İslam mimarisinin önemli eseri.
Bağdat: İslam medeniyetinin önemli şehri.
Buhara: İslam medeniyetinin önemli şehri.
Bursa: Anadolu’da İslam medeniyetinin önemli şehri.
Cami: İbadet yeri.
Çini: Seramik sanatı.
Darüşşifa: Hastane.
Dergâh: Tasavvufi hayatın merkezi.
Divan edebiyatı: Klasik Türk edebiyatı.
Divriği Ulu Camii: İslam mimarisinin önemli eseri.
Ebru: Kâğıt süsleme sanatı.
Edirne: Anadolu’da İslam medeniyetinin önemli şehri.
Endülüs: İslam medeniyetinin İspanya’daki merkezi.
Fütüvvet: Gençlik ve yiğitlik ahlakı.
Hacı Bektaş Veli: Anadolu’nun İslamlaşmasında rol oynayan mutasavvıf.
Halk edebiyatı: Halkın ürettiği edebiyat.
Hamam: Yıkanma yeri.
Han: Yolcuların konakladığı yapı.
Hat: Güzel yazı sanatı.
Hikmet: Bilgelik.
Hoşgörü: Farklı görüş ve inançlara saygı.
İlim: Bilgi ve bilim.
İmaret: Yoksullara yemek dağıtılan yer.
İrfan: Derin anlayış ve manevi bilgi.
İslam medeniyeti: Kur’an ve sünnet temelinde şekillenen, farklı kültürlerden aldığı unsurları İslam’ın ilkeleriyle yoğuran medeniyet.
İstanbul: Anadolu’da İslam medeniyetinin önemli şehri.
Kahire: İslam medeniyetinin önemli şehri.
Kervansaray: Yolcuların konakladığı büyük yapı.
Konya: Anadolu’da İslam medeniyetinin önemli şehri.
Külliye: Cami merkezli sosyal yapılar topluluğu.
Kültür: Bir toplumun maddi ve manevi değerlerinin bütünü.
Lonca: Esnaf örgütü.
Makalat: Hacı Bektaş Veli’nin eseri.
Malazgirt Savaşı: Anadolu’nun kapılarını Türklere açan savaş.
Medeniyet: Bir toplumun bilim, sanat ve sosyal hayatta ulaştığı gelişmişlik düzeyi.
Medrese: İslam ilimlerinin öğretildiği kurum.
Mescid: Küçük cami.
Mesnevi: Mevlana’nın eseri.
Mevlâna: Anadolu’nun İslamlaşmasında rol oynayan mutasavvıf.
Millet sistemi: Osmanlı’da farklı din ve kültürlerin kendi hukuklarına göre yaşamasını sağlayan sistem.
Minyatür: Küçük resim sanatı.
Musiki: Müzik.
Mutasavvıf: Tasavvuf ehli kişi.
Nizamiye Medreseleri: Önemli eğitim kurumu.
Osmanlı Devleti: İslam medeniyetini Balkanlar’a taşıyan devlet.
Sahn-ı Seman Medreseleri: Önemli üniversite kurumu.
Selimiye Camii: İslam mimarisinin önemli eseri.
Semerkant: İslam medeniyetinin önemli şehri.
Sultanahmet Camii: Sultan I. Ahmed adına, Mimar Sedefkâr Mehmed Ağa tarafından inşa edilmiştir. (Mavi Camii)
Süleymaniye Camii: Kanuni Sultan Süleyman adına, Mimar Sinan tarafından “kalfalık eserim” diyerek inşa edilmiştir.
Süleymaniye Medreseleri: En yüksek seviyeli üniversite kurumu.
Şam: İslam medeniyetinin önemli şehri.
Tarikat: Tasavvufi eğitim kurumu.
Tasavvuf edebiyatı: Tasavvufi konuları işleyen edebiyat.
Tekke edebiyatı: Tekke çevresinde gelişen edebiyat.
Tekke: Tasavvufi hayatın merkezi.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Tezhip: Süsleme sanatı.
Tımar sistemi: Osmanlı’da toprak yönetim sistemi.
Türbe: Önemli kişilerin mezar yapısı.
Vakıf: Hayır amaçlı kurulan kurum.
Yunus Emre: Anadolu’nun İslamlaşmasında rol oynayan mutasavvıf.
Zaviye: Tasavvufi hayatın merkezi.

10. Ünite: Güncel Dini Meseleler
Açlık: Temel gıdaya ulaşamama.
Adalet: Hak sahibine hakkını verme.
Adaletsizlik: Haksızlık.
Ahlaki yozlaşma: Ahlaki değerlerin zayıflaması.
Aile: Toplumun temel birimi.
Akrabalık: Akraba ilişkileri.
Barış: Huzur ve güven ortamı.
Bilim: Sistematik bilgi üretme süreci.
Bilimsel etik: Bilimsel çalışmalarda uyulması gereken ahlaki kurallar.
Boşanma: Evliliğin sona ermesi.
Çevre: İnsanın içinde yaşadığı doğal ortam.
Çocuk hakları: Çocuğun eğitim, sağlık, güvenlik ve mutluluk hakları.
Dayanışma: Birlik ve beraberlik.
Demokrasi: Halkın yönetimi.
Dernek: Ortak amaç için kurulan kuruluş.
Dijital mahremiyet: İnternet ortamında kişisel gizlilik.
Ehil: Yetkin kişi.
Emanet: Korunması gereken.
Engelli: Bedensel veya zihinsel engeli olan kişi.
Ensar: Muhacirlere yardım eden Medine Müslümanları.
Etik: Ahlaki ilkeler.
Evlilik: Nikâhla kurulan birliktelik.
Faiz: Paranın parayla değişiminden doğan kazanç.
Gençlik: Hayatın gençlik dönemi.
Genetik mühendisliği: Canlıların genetik yapısıyla oynama.
Göç: Yer değiştirme.
Halife: Yeryüzünde Allah’ın emirlerini uygulayan.
Haram: İslam’da yasaklanan.
Hayvan hakları: Hayvanların korunması ve iyi muamele görmesi.
Helal gıda: İslam’a uygun gıda.
Helal: İslam’da izin verilen.
Hesap verebilirlik: Sorumluluk taşıma.
Hoşgörü: Farklı görüşlere saygı.
Hukuk devleti: Hukukun üstün olduğu devlet.
İçtihat: Dinî hüküm çıkarma.
İklim değişikliği: Küresel ısınma sonucu iklimde meydana gelen değişim.
İlim: Bilgi ve bilim.
İnfak: Allah rızası için harcama.
İnsan hakları: İnsanın doğuştan sahip olduğu haklar.
İsraf: Gereksiz tüketim.
Kadın hakları: Kadının eğitim, çalışma, miras ve aile içindeki hakları.
Kan bağışı: Kanını başkasına verme.
Karz-ı hasen: Faizsiz borç.
Katılım bankacılığı: Faizsiz bankacılık.
Kimsesiz: Desteği olmayan kişi.
Komşuluk: Komşu ilişkileri.
Küresel ısınma: Dünya sıcaklığının artması.
Mehir: Erkeğin kadına verdiği evlilik hediyesi.
Merhamet: Acıma ve şefkat.
Miras: Ölen kişinin malının paylaşımı.
Misafirperverlik: Misafiri iyi ağırlama.
Muhacir: Mekke’den Medine’ye göç eden Müslümanlar.
Mülteci: Ülkesinden kaçmak zorunda kalan kişi.
Nafaka: Ailenin geçimini sağlama.
Nikâh: Evlilik sözleşmesi.
Organ bağışı: Organını başkasına verme.
Sadaka: Gönüllü yardım.
Savaş: Silahlı çatışma.
Sorumluluk: Görev ve yükümlülük.
Sosyal medya: İnternet tabanlı iletişim platformları.
STK: Sivil toplum kuruluşu.
Şeffaflık: Açıklık.
Taassup: Bağnazlık.
Takva: Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşama.
Tasarruf: Tutumlu olma.
Teknoloji: Bilimin pratiğe dönüşmesi.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Tüketim: Mal ve hizmet kullanımı.
Vakıf: Hayır amaçlı kurum.
Velayet: Çocuğun bakım ve temsil hakkı.
Yapay zekâ: İnsan zekâsını taklit eden sistemler.
Yardımlaşma: Karşılıklı yardım.
Yaşlılık: Hayatın ileri dönemi.
Yetim: Babası ölmüş çocuk.
Yoksulluk: Maddi imkânsızlık.
Zekât: Farz olan mali ibadet.

11. Ünite: Yahudilik ve Hristiyanlık / Hint ve Çin Dinleri
Ahimsa: Canlılara zarar vermeme.
Analektler: Konfüçyanizm’in kutsal metni.
Beşerî din: İnsanlar tarafından kurulan inanç sistemi.
Bhagavad Gita: Hinduizm’in kutsal metni.
Budizm: Buda tarafından kurulan din.
Dört Yüce Gerçek: Budizm’in temel öğretisi.
Ehl-i Kitap: Yahudi ve Hristiyanlar.
Epifani: Hristiyanlıkta bir bayram.
Gurdwara: Sihizm’in ibadet yeri.
Guru Granth Sahib: Sihizm’in kutsal kitabı.
Hanuka: Yahudilerin Işıklar Bayramı.
Havra: Yahudilerin ibadet yeri.
Hinduizm: Hindistan’da doğan çok tanrılı din.
Hristiyanlık: Hz. İsa’ya gönderilen din.
İlahi din: Allah tarafından vahiy yoluyla gönderilen din.
İncil: Hristiyanlığın kutsal kitabı.
Jainizm: Mahavira tarafından kurulan din.
Jinja: Şintoizm’in ibadet yeri.
Kami: Şintoizm’de tanrılar.
Karma: Eylemlerin sonucu.
Kast sistemi: Hinduizm’de sosyal sınıf sistemi.
Katoliklik: Papa’nın liderliğindeki Hristiyan mezhebi.
Kilise: Hristiyanların ibadet yeri.
Kojiki: Şintoizm’in kutsal metni.
Komünyon: Hristiyanlıkta ekmek ve şarap ayini.
Konfüçyanizm: Konfüçyüs’ün öğretisi.
Koşer: Yahudilikte beslenme kuralları.
Mokşa: Hinduizm’de kurtuluş.
Nihon Shoki: Şintoizm’in kutsal metni.
Nirvana: Budizm’de kurtuluş.
Noel: Hz. İsa’nın doğum bayramı.
Ortodoksluk: Patrikler tarafından yönetilen Hristiyan mezhebi.
Paskalya: Hz. İsa’nın diriliş bayramı.
Pesah: Yahudilerin Fısıh Bayramı.
Protestanlık: Reform hareketi sonucu ortaya çıkan Hristiyan mezhebi.
Ramayana: Hinduizm’in kutsal metni.
Reenkarnasyon: Ruh göçü.
Roş Haşana: Yahudilerin Yeni Yıl Bayramı.
Sekiz Aşamalı Yol: Budizm’in ahlaki yolu.
Sihizm: Guru Nanak tarafından kurulan din.
Sinagog: Yahudilerin ibadet yeri.
Şabat: Yahudilerin kutsal günü.
Şintoizm: Japonya’da doğan din.
Şirk: Allah’a ortak koşma.
Tahrif: Kutsal metinlerin değiştirilmesi.
Tao Te Ching: Taoizm’in kutsal metni.
Tao: Taoizm’de yol.
Taoizm: Laozi’nin öğretisi.
Teslis: Baba-Oğul-Kutsal Ruh üçlemesi.
Tevhid: Allah’ın birliğine inanma.
Tevrat: Yahudiliğin kutsal kitabı.
Upanişadlar: Hinduizm’in felsefi metinleri.
Vaftiz: Hristiyanlıkta günahlardan arınma töreni.
Vedalar: Hinduizm’in kutsal metinleri.
Wu Wei: Taoizm’de eylemsizlik.
Yahudilik: Hz. Musa’ya gönderilen din.
Yom Kippur: Yahudilerin Kefaret Günü.