Sinema ve televizyon, bizleri farklı dünyalara taşıyan, duygusal iniş çıkışlar yaşatan güçlü araçlardır. Ancak son zamanlarda, özellikle bazı film ve dizilerde gözüme çarpan bir eğilim var: kurgusal karakterlerin acıya karşı gösterdiği şaşırtıcı tepkisizlik. Bu durum, özellikle ebeveyn kaybı yaşayan karakterlerde veya bilim kurgu yapımlarındaki ağır yaralanmalarda belirginleşiyor. Fark ettiniz mi? Perdede gördüğümüz kahramanlar, gerçek hayatta bizi yıllarca meşgul edecek travmaları bir anda atlatmış gibi davranıyor.
Bir anne veya babanın ölümü, gerçek dünyada derin bir boşluk, onarılamaz bir yara bırakır. Yas süreci kişiden kişiye değişse de genellikle yıllarca sürebilir ve hayatın her alanını etkiler. Oysa filmlerde, karakterler sevdiklerini kaybettikten saniyeler sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam edebiliyor, hatta maceralara atılabiliyorlar. Bu durum, özellikle genç izleyiciler için yanlış bir algı yaratma potansiyeli taşıyor. Acı çekmek, yas tutmak insani bir süreçtir ve bu süreçlerin yok sayılması, duygusal gelişimi olumsuz etkileyebilir. Elbette, her hikâyenin kendine özgü bir anlatım dinamiği vardır ve karakterin tepkisi hikâyenin ilerleyişine hizmet edebilir. Ancak bu durumun, gerçekçi bir şekilde işlenmesi, izleyicinin karakterle bağ kurmasını ve empati geliştirmesini sağlar.
Benzer bir “duygusuzluk” hali, bilim kurgu dizilerindeki fiziksel acı sahnelerinde de karşımıza çıkıyor. Yüzleri kesilen, kolları veya bacakları kopan karakterlerin neredeyse hiç acı çekmeden yollarına devam etmeleri oldukça düşündürücü. Bir bilim kurgu yapımı ne kadar fantastik olursa olsun, insan anatomisinin temel yasaları ve acı hissi evrenseldir. Vücudun bu denli travmatik hasarlar alması durumunda ortaya çıkacak ağrı ve şok, karakterin hareketlerini kısıtlaması ve hatta onu felç etmesi gerekirken, çoğu zaman bu durum görmezden geliniyor. Bu durum, yalnızca gerçekçilikten uzaklaşmakla kalmıyor, aynı zamanda izleyicinin bu fantastik evrene inanmasını da zorlaştırıyor.
Peki, bu durum neden bu kadar yaygınlaştı? Belki de hikâye akışını hızlandırma, karakteri “güçlü” gösterme veya izleyiciyi olumsuz duygulara boğmaktan kaçınma isteği bunda etkili olabilir. Ancak bu tercihler, insan doğasının ve duygusal süreçlerin karmaşıklığını basitleştirerek, kurgusal dünyaları daha yüzeysel hale getiriyor. Bir karakterin acısıyla yüzleşmesi, onu daha derinlemesine anlamamızı ve empati kurmamızı sağlıyor. Zayıf anlarını görmek, onları daha insani ve dolayısıyla daha inandırıcı kılmakta.
Elbette, sanatın bir yansıtma ve yorumlama alanı olduğunu unutmamak gerek. Ancak bu yansıtma ve yorumlama, gerçeklikten tamamen kopuk olmamalıdır. Kurgusal eserlerdeki bu “acıya tepkisizlik” eğilimi, bizleri gerçek hayattaki duygusal süreçlerden uzaklaştırıyor ve sahte bir “güçlü olmak” algısı yaratıyor. Belki de yapımcılar, hikayeleri hızlandırmak ve karakterleri daha “kahramanca” göstermek yerine, duygusal derinliği ve gerçekçiliği ön planda tutarak, izleyicileri daha zengin ve anlamlı deneyimlerle buluşturabilirler.
Yorum bırakın